ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ

Categories: Αρθρα

Διαστάσεις «λαίλαπας» ἀρχίζει νά παίρνη τό φαινόμενο τῶν αὐτοκτονιῶν. Ἄνθρωποι πού φθάνουν στό σημεῖο νά δολοφονοῦν ἕναν ἄνθρωπο. Δέν ἔχει σημασία τό ὅ,τι τό θῦμα τους εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἑαυτός τους.
Ἡ ἀπελπισία ἔχει γίνει κάτι πού, πλέον, κατάντησε… «ἐπιδημία.»
Πρόσωπα κατσουφιασμένα, ἄνθρωποι ἀγέλαστοι, κορμιά σκυφτά, κεφάλια κατεβασμένα καί μυαλά σκοτισμένα.
Κοινωνίες ἀνθρώπων γεμᾶτες «μαυρίλα».
Καί μέσα σ’ αὐτήν τήν ζοφερή ἀτμόσφαιρα, ὑπάρχει καί ἕνα φαινόμενο πού δέν πρέπει νά περάση ἀπαρατήρητο.
Ὅλο καί πληθαίνουν τά περιστατικά αὐτοκτονιῶν νέων παιδιῶν…!
Καθημερινῶς σχεδόν, μαθαίνομε γιά τόν ἐντοπισμό νεαρῶν ἀτόμων, τά ὁποῖα, μέσω τῶν  Ἠλεκτρονικῶν τους  Ὑπολογιστῶν, ἐκδηλώνουν προθέσεις γιά αὐτοκτονία.
Καί, τά παιδιά αὐτά, δέν ἀποφασίζουν νά καταφύγουν στήν αὐτοκτονία γιά νά λύσουν βιοτικά προβλήματα. Ἡ  Ὑπηρεσία τῆς Ἀστυνομίας πού ἀσχολεῖται μέ τό θέμα αὐτό καί ἔχει τεράστιες ἐπιτυχίες στήν πρόληψη αὐτοκτονιῶν παιδιῶν, μέ τά στατιστικά της στοιχεῖα, ὁμιλεῖ γιά παιδιά τά ὁποῖα, ὁδηγοῦνται σ’ αὐτές τίς τραγικές ἀποφάσεις, κάτω ἀπό τήν ἐπίδραση κάποιων κυκλωμάτων, τά ὁποῖα, ὅπως ἀντιλαμβανόμεθα ὅλοι, ἔχουν ἄμεση σχέση μέ διάφορες αἱρέσεις πού προπαγανδίζουν ὑπέρ τῆς αὐτοκτονίας.
Καί γεννᾶται τό εὔλογο ἐρώτημα:
«Ποῖοι εἶναι οἱ λόγοι πού ἐδημιούργησαν αὐτήν τήν ἀπαράδεκτη κατάσταση»;
Ἡ εὔκολη ἀπάντηση εἶναι πώς «τά οἰκονομικά καί λοιπά προβλήματα πού ἔχουν σχέση μέ τήν ἐπιβίωση, ὁδηγοῦν τούς ἀνθρώπους σ’ αὐτήν τήν τραγική κατάσταση».
Οὐδείς δύναται νά παραγνωρίση τίς τεράστιες δυσκολίες πού ἐνεφανίσθησαν προσφάτως στήν ζωή τοῦ σύγχρονου ἀνθρωπου.
Ἡ περίφημη «κρίση», τῆς ὁποίας οἱ ἐπιπτώσεις εἶναι σέ ὅλους ὁρατές καί κάθε ἡμερα πού περνᾶ χειροτερεύουν, ἔγινε πλέον φανερό πώς εἶναι τό προϊόν τῆς μεθοδεύσεως σκοτεινῶν κυλωμάτων, προκειμένου νά ποδηγετήσουν τούς λαούς καί νά ἐγκαθιδρύσουν τήν παγκοσμιοποίηση.
Ἔτσι, ἔχουν ἐξαπολύσει ὅλα τά σατανικά τους μέσα, προκειμένου νά καταστήσουν τόν ἄνθρωπο, ἄβουλο, ἀδύναμο, χωρίς διάθεση νά ἀγωνισθῆ, χωρίς νά μπορῆ νά δῆ κάπου τό περιλάλητο καί ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ «φῶς στό τοῦνελ»…!
Ἀποτέλεσμα;
Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, αἰσθάνεται πώς «χάθηκαν τά πάντα» καί ἀντί νά παλέψη, ἀντί νά σηκώση τό κεφάλι καί νά ἀγωνιστῆ, καταφεύγει σέ μία πράξη δειλίας… ὅπως εἶναι αὐτή τῆς αὐτοκτονίας.
Μήπως εἶναι ἡ πρώτη φορά ποῦ ἀντιμετωπίζομε παρόμοια προβλήματα;
Ὑπῆρξαν καί ἄλλες ἐποχές (ἐμεῖς οἱ μεγαλύτεροι στήν ἡλικία ζήσαμε καί πιό τραγικές καταστάσεις) πού οἱ ἄνθρωποι ἔβλεπαν τό μέλλον τους μέ ἀπαισιοδοξία καί μέ ἀνύπαρκτες προοπτικές.
Καί ὅμως, οἱ ἄνθρωποι εἶχαν μέσα τους ζωντανή τήν φλόγα τῆς ΕΛΠΙΔΟΣ, ἡ ὁποία τούς ἔκανε νά ἀγωνίζωνται γιά νά ξεπεράσουν τίς ὅποιες δυσκολίες.
Σήμερα, ὅμως, θά τό ἐπαναλάβωμε γιά πολλοστή φορά, ἔχει χαθεῖ ἡ ΕΛΠΙΔΑ.
Τό ὅπλο μας, ἡ ἄμυνά μας, ἡ δύναμή μας γιά ἀγώνα, ἔχει ὡς βάση της τήν Ἐλπίδα. Καί ἡ Ἐλπίδα εἶναι αὐτή πού δέν ἐπέτρεψε στίς παλαιότερες γενιές, μέ τά ἴδια ἤ καί μεγαλύτερα προβλήματα, νά φθάσουν στήν «παραίτηση ἀπό τήν ζωή»…!
Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, τά νεαρά ἄτομα πού φθάνουν νά ἐκδηλώνουν προθέσεις αὐτοκτονίας, κυρίως μέσω τοῦ «περιφήμου»… διαδικτύου, ὅταν καταστῆ δυνατή ἡ σωτηρία τους μέ τόν ἔγκαιρο ἐντοπισμό τους, ἐρωτώμενα «γιατί ἔφθασαν σ’ αὐτήν τήν ἀπόφαση», ἀποκαλύπτουν πολύ ἐνδιαφέροντα πράγματα.
Ἄν θελήσωμε (καί πρέπει νά σκύψωμε στό πρόβλημα) νά δοῦμε τούς λόγους γιά τούς ὁποίους ὅλο καί πληθαίνουν οἱ τάσεις τοῦ ἀνθρώπου γιά «αὐτοκαταστροφή», ἐντοπίζομε ἀρκετές ἀφορμές.
Ἀνυπέρβλητες οἰκονομικές δυσκολίες γιά τούς μεγαλύτερους καί ἔλλειψις προοπτικῶν γιά τό μέλλον, ἔλλειψις ἰδανικῶν, ἔλλειψις ὑγιῶν ἐνδιαφερόντων, προτροπές ἀπό ὑπούλως δρῶντες αἱρετικούς, αἰσθηματικές ἀπογοητεύσεις κ.λπ., γιά τούς νεωτέρους, εἶναι οἱ πιό συνήθεις λόγοι, πού ὁδηγοῦν ἀνθρώπινα πλάσματα στήν αὐτοκτονία.
Καί στίς δύο αὐτές κατηγορίες τῶν αὐτοχείρων, ἐντοπίζουμε μία ΒΑΣΙΚΗ αἰτία πού ὁδηγεῖ τά βήματά τους στό ἔσχατο σημεῖο τοῦ νά θέλουν νά ἀπαρνηθοῦν τό Θεῖο δῶρο τῆς ζωῆς.
Καί εἶναι αὐτή αἰτία, ἡ ΕΛΛΕΙΨΙΣ ΕΛΠΙΔΟΣ.
Ἡ δημιουργία συνθηκῶν πού ὁδηγοῦν στήν ἀπελπισία τούς μεγαλυτέρους, εἶναι ἕνα ἀπό τά σατανικά (κυριολεκτικῶς) τεχνάσματα τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων τῶν «παγκοσμιοποιητῶν» οἱ ὁποῖοι θέλουν ἄτομα καί κοινωνίες χωρίς θέληση γιά ζωή, χωρίς ἀγωνιστικότητα, χωρίς «τσαγανό», διότι ἔτσι θά ἐπιτύχουν τούς σκοπούς τους.
Καί ἀφοῦ, πιό πρίν, κατώρθωσαν νά ἀποκόψουν τόν σύγχρονο ἄνθρωπο ἀπό τήν ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΠΗΓΗ ἐκπορεύσεως τῆς στερεῆς ΕΛΠΙΔΟΣ πού εἶναι ἡ Πίστις στόν Θεό, ἔχουν πλέον, πολύ εὔκολο ἔργο.
Ἡ τεράστια ΔΥΝΑΜΙΣ τῆς Προσευχῆς εἶναι πλέον ἄγνωστη στούς πολλούς.
Χαρακτηριστικό εἶναι τό παράδειγμα ἑνός ἐμπόρου, ὁ ὁποῖος, ἔχοντας χάσει τά πάντα, εἶχε ἀποφασίσει νά αὐτοκτονήση, πέφτοντας ἀπό κάποιο λόφο.
Ὅταν ἀνέβαινε πρός τό σημεῖο πού ἤθελε, πέρασε ἔξω ἀπό ἕνα μικρό ξωκκλήσι.
Χωρίς νά ξέρη καί ὁ ἴδιος τί τόν ἔσπρωξε, μπῆκε μέσα καί βρέθηκε μπροστά στήν Εἰκόνα τῆς Μεγαλόχαρης.
Ὅπως ὁ ἴδιος διηγήθηκε ἀργότερα, στάθηκε ἀπέναντί της καί χωρίς νά ξέρη πόση ὥρα πέρασε ἔτσι ἀκίνητος, μαγνητισμένος ἀπό τό βλέμμα της, ἔνοιωσε μέσα του μία ζεστασιά πού τόν γέμισε καί τόν ἔκανε νά θυμηθῆ πώς κάποτε, παιδάκι ἀκόμα, εἶχε μάθει νά προσεύχεται, ἀλλά ἡ προσπάθειά του γιά συγκέντρωση πλούτου καί μεγαλώματος τῆς ἐπιχειρήσεώς του, τόν εἶχε «ἀποκόψει» ἀπό τήν ἐπικοινωνία του μέ τόν Θεό.
Ἔκανε μόνον τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ καί ἔφυγε, ξεχνώντας τό γιατί εἶχε ἀνέβει ἐκεῖ ἐπάνω.
Σήμερα, μετά ἀπό προσπάθειες, δυσκολίες τεράστιες καί ἀγῶνες, εἶναι πάλι κοντά τήν οἰκογένειά του καί ζοῦν ὅλοι μαζί, πιό φτωχά, ἀλλά ΖΟΥΝ καί ἀγωνίζονται.
Ὅσο γιά τήν περίπτωση τῶν νεαρῶν ἀτόμων, πίσω ἀπό τίς ἀπαντήσεις πού ἔδιδαν σ’ αὐτούς πού τά ρωτοῦσαν «γιατί ἔφθασαν νά θέλουν νά αὐτοκτονήσουν», ἔβγαινε ΠΑΝΤΟΤΕ τό βασανιστικό συναίσθημα μίας ἀφόρητης ΜΟΝΑΞΙΑΣ.
Οὐδεμία ἐπικοινωνία μέ τούς γονεῖς τους. Ἡ ἐνασχόλησή τους μέ τό διαδίκτυο ἐπί ΠΟΛΛΕΣ ὧρες τήν ἡμέρα, τά εἶχε πλήρως ἀποκόψει ἀπό τήν φυσιολογική τους ἐπαφή μέ ἄλλα ἀνθρώπινα πλάσματα, ἀπό φίλους, ἀπό βόλτες μέσα στήν φύση, ἀπό ζωντανές συνομιλίες καί τά εἶχε καταντήσει μονόχνωτα καί ἀπόμακρα ἄτομα, μακριά ἀπό κάθε εἴδους ἐπαφή τους μέ τόν πραγματικό κόσμο καί μέ μοναδική τους ἐνασχόληση τήν ψυχρή, ἄψυχη καί μή φυσιολογική τους ἐπικοινωνία μέ ΑΓΝΩΣΤΑ ἄτομα…!
Βλέπομε λοιπόν, πώς ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ καί ΜΟΝΑΞΙΑ, ὁδηγοῦν τούς συγχρόνους ἀνθρώπους στό σημεῖο νά θέλουν νά αὐτοκτονήσουν.
Καί ἐδῶ, ἦλθε ἡ στιγμή νά φθάσωμε στόν πυρήνα, στό κέντρο τοῦ προβλήματος.
Ἡ ἀπομάκρυνσις ἀπό τόν Θεό, ὡδήγησε στήν σταδιακή χαλάρωση τῶν παραδοσιακῶν Οἰκογενειακῶν δεσμῶν, στήν μοναξιά καί στήν ἀπελπισία.
Διότι, οἱ Πιστοί στόν Κύριό μας γονεῖς, γνωρίζουν πώς δέν ἀρκεῖ νά δίδουν στά παιδιά τους μόνον ὑλικά ἀγαθά, ἀλλά εἶναι ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ καί γιά τήν ψυχική ἰσορροπία τῶν παιδιῶν τους.
Καί θά μάθαιναν οἱ Πιστοί γονεῖς στά παιδιά τους, πώς ὁ Χριστιανός, μετά τήν Βάπτισή του, ΔΕΝ ἔχει τό δικαίωμα νά βλάψη, καθ’ οἱονδήποτε τρόπο μέ τήν θέλησή του τό σῶμα του, διότι εἶναι πλέον «κατοικητήριον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος»…!
Ἡ λύσις ΣΕ ΟΛΑ τά προβλήματα πού ἔχομε σήμερα μπροστά μας, εἶναι ΜΙΑ καί ΜΟΝΑΔΙΚΗ.
Ἴσως φανῆ «ἁπλοϊκή», «ἐξωπραγματική», «ἐκτός…ἐποχῆς μας» ἤ καί «ἀνεδαφική». Καί ὅμως. Εἶναι Η ΛΥΣΙΣ.
Ἐπιστροφή στήν Πίστη μας, ἐπιστροφή στήν ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ὅπως τήν ξέραμε, ὀλιγάρκεια, μακριά ἀπό τήν δουλεία τοῦ Μαμωνᾶ, μέ συλλογική προσπάθεια γιά ἀντιμετώπιση τῶν προβλημάτων, μέ ἐργατικότητα καί μέ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ τῶν μελῶν της, μέ τίς ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΑΞΙΕΣ πάντοτε σέ ἐφαρμογή καί μέ ἀλληλοστήριξη, ΟΛΑ τά προβλήματα θά ἐξαφανισθοῦν.
Εἶναι σάν νά ἀκούω τίς «ἐνστάσεις» κάποιων.
«Οἱ καιροί ἄλλαξαν καί οἱ σύγχρονες ἀπαιτήσεις εἶναι πιό μεγάλες».
Αὐτό ΑΚΡΙΒΩΣ ἐπισημαίνομε ἐδῶ,
Οἱ «καιροί πού ἄλλαξαν» ἔφεραν κάτι τό καλό; Ἀποτελοῦν πρόοδο ἤ ὀπισθοδρόμηση;
Καί «οἱ ἀπαιτήσεις πού εἶναι…πιό μεγάλες», μήπως σημαίνουν ἀπληστία; Μήπως σημαίνουν εὐδαιμονισμό, ὑπερκαταναλωτισμό καί λατρεία τῆς ὕλης καί τοῦ χρήματος;
Τό δικαίωμα σέ μία καλλίτερη ζωή τό ἔχουν ΟΛΟΙ οἱ ἄνθρωποι καί ἡ προσπάθεια γιά ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ προκοπή δέν πρέπει νά σταματήση.
Ἄλλο, ὅμως, εἶναι αὐτό καί ἄλλο αὐτό πού βλέπομε σήμερα.
Οἱ σοφοί μας πρόγονοι μᾶς ἄφησαν μία συμβουλή.
«ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ»
Ἄν δέν τό λησμονούσαμε αὐτό, ἄν οἱ γονεῖς ἀφιέρωναν περισσότερο χρόνο στήν σωστή ἀνατροφή τῶν παιδιῶν τους, ἔστω καί εἰς βάρος κάποιων οἰκονομικῶν προσόδων, ἄν ἡ δημιουργία Οἰκογενείας δέν ἦτο ἕνας ἁπλός «οἰκονομικός συνεταιρισμός», καί ἐάν τέλος, ἡ Πίστις μας στόν Θεό ἦταν ΖΕΟΥΣΑ καί ὄχι «χλιαρή» καί «ἐπιπόλαια», τίποτα ἀπό ὅσα συμβαίνουν σήμερα δέν θά βλέπαμε.
Η ΕΛΠΙΔΑ δέν θά πέθαινε καί μία θερμή Προσευχή θά ἔφερνε στά συγκαλά του αὐτόν πού, σήμερα, φθάνει μέχρι τήν αὐτοκτονία, πού ἀποτελεῖ ΕΓΚΛΗΜΑ καί μάλιστα ἀπό τά πιό φρικτά καί ἀσυγχώρητα.